Muziek van mensen die voor vrijheid hebben gekozen. In het leven en in de muziek. Geen compromissen, geen plan B.
Een voorbeeld.
Ornette Coleman speelde zonder akkoorden. Niet omdat hij ze niet kende, maar omdat ze hem opsloten. Hij heeft de harmonieën niet afgeschaft omdat hij het niet kon — maar omdat ze hem in de weg zaten. Dat is jazz: niet de muziek. De houding. De keuze om altijd door te spelen in plaats van te herhalen.
Joachim Kühn, geboren in 1944 in Leipzig, klassiek opgeleid, op weg om concertpianist te worden — tot zijn broer Rolf hem een Coltrane-plaat uit het Westen meebracht. Vanaf dat moment was jazz zijn leven. Kühn werd de invloedrijkste pianist van de DDR-scene. Maar een staat die vrijheid als bedreiging zag, was niet compatibel met Joachim Kühn. In 1966 maakte hij gebruik van een uitnodiging naar Wenen en keerde niet terug. De SED had hem laten zweren terug te komen. Hij zwoer. En ging.
Tien jaar. Tien uur per dag. Kühn heeft zich voorbereid om alles te kunnen — en daarna alles te vergeten. Coleman hield niet van pianisten. Het instrument denkt in akkoorden, en akkoorden waren precies wat Coleman niet wilde. Kühn was een van de weinigen met wie hij toch speelde. Omdat Kühn bereid was alles los te laten.
Vrijheid.
“Let’s play, Ornette.”